Van de week werkt ik met iemand  en ik zou bijna zeggen samen maar dat was het nou juist, er was geen samenwerking.

 

Wat was er dan wel? Veroordeling, oordeel, een lichamelijk uitstralen van vijandigheid, van minachting, een niet accepteren van autoriteit op zo n manier als ik nog nooit eerder ervaren heb. En alwist ik in mij mijzelf dat het veel meer zei over de jonge vrouw met wie ik werkte dan over mijzelf, toch was het vergif als een angel in mijzelf.

 

Je gaat je toch afvragen wat je hebt gedaan om zo n reactie te krijgen. Het meisje kent mij helemaal niet en waar komt zo n reactie  dan vandaan?

 

Ik sta bekend als niet zo moeiljk , kan goed samenwerken, werk goed en hard en ben schoon... oh je gaat alles langs wat er maar aan jou kan mankeren en waardoor jij deze behandeling verdiend.

 

En zelfs als je klaar bent met werken voelt het rot en je voelt je alsof je wilt douchen om de manier waarop er naar je is gekeken van je af te spoelen. Maar het helpt niet echt. Er is een soort van gif in je gekomen die alles onder een soort vergrootglas legt en bekijkt van hoe jij bent. En zelfs even ga je aan je echt alle goede eigenschappen twijvelen van jezelf.

4 uur werken met zo iemand kan dat doen.

 

Als je er over nadenkt is dat heftig, dat iemand die jij niet kent zoveel teweeg kan brengen, iemand die jouw leven niet kent, die niet weet hoeveel je hebt overwonnen om daar toch maar te staan, die niks van jou weet , helemaal niks en toch zo oordeelt.

 

Het is een gif, zo n iemand. Ik kom ze niet zo heel vaak tegen. zo heel af en toe. Mensen die het zichzelf zo moeilijk maken dat ze lelijk doen tegen alles en iedereen, om hun gewicht, om hun kleur, om hun haar, om wat je uitstraalt, om wie je liefhebt, om wie ze gewoon zijn.

 

Na anderhalve dag neem ik een beslissing.  Ik kies ervoor om dit los te laten en mij helemaal te richten op de mensen die ik liefheb en die mij liefhebben. Ik kies ervoor om mij niet uit het loodt te laten staan door deze jonge vrouw. Wat ze tegen mij heeft weet ik niet en het doet er ook niet meer toe.

 

Maar ik denk wel verder over wat zo n iemand veroorzaakt. ik maak het maar zo nu en dan mee, een klein vleugje van wat anderen elke dag meemaken.

 

Mijn ouders hebben mij liefdevol opgevoed met het beeld van de wereld dat iedereeen gelijk is en dat kleur, geloof of wie je liefhebt of wie je bent helemaal oke is en dat hebben wij onze kinderen ook geleerd.

Dik , dun, homo, hetero, lesbisch, zwart, geel, rood, bruin, wit., arm , rijk, oe je ook maar bent..het is alleen maar geweldig hoe groot de varieteit is.

 

Maar het blijkt een wereld te zijnwaarin het blijkbaar niet vanzelfsprekend is. Vreemd toch. Omdat mijn hoofd zo open staat voor liefde naar iedereen en alles is het moeiljk om te zien wat de mensen die niet zo kijken zien. Ik heb besloten om ook niet zo te willen leren kijken, ik zou het nog niet snappen.

 

Alles draait om liefde. Alles. Als je niet met liefde naar een ander kan kijken kan je dus veroorzaken wat er gebeurde tijdens het werken.

 

de woorden van Diggy Dex in zijn nummer "morgen komt het goed" maken mijn hart warm.

 

Als de wereld losgaat, ben ik hier nog bij je,

zeg ik dat er altijd nog meer liefde is dan lijden.

en als de oorlog losbreekt, ben ik het die je vangt,

zeg ik dat er altijd nog meer liefde is dan angst.

 

en zo ishet. Er zijn gelukkig veel meer mensen die met liefde kijken. En de angel met gif is er weer uit.