Luisteren.

Gepubliceerd op 3 juli 2020 om 11:18

Luisteren...

 

Al vanaf dat hij  heel klein was , was al duidelijk dat hij een beetje anders was dan de rest van de kinderen die zij kende.

Op de kleuterschool ging het heel erg goed, de driftbuien kwamen vooral daarna, als hij moe was of iets moest. Het is pittig om een kind naar zwemles te brengen dat aan het krijsen en gillen is omdat iemand een knikker heeft afgepakt  en hij dat niet los kan laten als het al een uur of twee geleden is .

Pijn in je hart omdat je niet weet hoe je hem kunt laten stoppen  met huilen en telkens dezelfde zin te blijven herhalen. Maar verder ging de kleuterschool wel goed, want en dat zie je later, de juf was rustig en luisterde als hij wat te vertellen had.

de juf had eigenlijk, behalve dat hij geen mensen echt aankeek, geen idee van dat hij een beetje anders reageerde dan andere kinderen

Groep 3 werd meer een uitdaging omdat ook er meer "moest". Maar nog was er rust en ging het redelijk.

Groep 4 was een walhalla,  2 oudere juffen die duidelijk waren, goed luisterden en een soort van discipline hadden. veel ouders vonden het saai, die twee oudere juffen , maar in dat jaar was ze niet een keer op school geroepen om te praten. Het ging 1 keer mis maar de duidelijkheid van de ervaren juf had hem snel zelf rustig gemaakt

En toen begon het.

Groep 5. Het drama. Elke week op school moeten komen als moeder om te praten . met het jongetje erbij. Praten en  praten en praten ... er moest met spoed een kinderpsycholoog gezocht worden. Als moeder doe je alles wat je kunt voor je kind dus ja daar ging je weer. Naar de kinderpsycholoog en dan weer  naar school. Niets aan je kind deugde en er moest van alles gebeuren.

Gelukkig... groep 6. 2 fantastische juffen, geen enkel gesprek hoeven hebben.

Wat is dan het verschil? Waar ligt dit aan?

Het jongetje, zoals ook later bleek, reageerde vooral op, voor zijn gevoel ,onrecht. Het enige (!) wat de andere leraren  anders hadden gedaan was zijn machteloosheid erkennen. Luisteren naar wat hij zei en al was het soms niet zoals zij de wereld  of situatie zagen, ze gingen niet in discussie op dat moment waarin hij een soort vaste situatie zat. Even aandacht voor zijn onmacht, even luisteren. Je hebt gelijk lieverd het is ook heel erg vervelend.  Niet verder in gesprek over dat zijn idee niet klopt.

Dit was bij hem de handleiding. Hij kon niet zelf uit zijn gedachten komen , erkenning van dat wat was , was voor hem het belangrijkste. Of het nou wel of niet klopte. Als hij weer rustig was kon je altijd  jouwn manier van kijken aan het vertellen, maar hij moest eerst uit dat stukje van zijn hoofd komen.

De groep 5 juffen misten dat kleine stukje en het werd een drama jaar.er werd tegen hem aan gepraat, hij moest maar bijkomen in een kast, werd de klas uit gezet.

Alles bij elkaar combinerend bleef en blijft dit zijn verdere leven belangrijk. Luisteren.

Als moeder was het een verademing thuis om dit zo op een rijtje te hebben. de driftbuien duurden niet meer uren, het was nu vrij snel rustig. Luisteren, begrip tonen en later als het hoofdje weer toegankelijk was bespreken.

Met kinderen, vooral met kinderen met een autismevorm, loont het zeker om te kijken naar het patroon waarin zij zitten. En of het nou wel of niet met het "normale"manier van doen heeft , doet op dat moment niet ter zake.

Bij dit jongetje moest er eerst een soort "kortsluiting"verwerkt worden voordat er andere informatie door kon komen. Want dat kon als de "kortsluiting weg was zeker wel. En dan , heel belangrijk, weer LUISTEREN naar hoe hij de situatie had gezien, dat maakte zoveel duidelijk over hem.

Elk stukje belangrijke informatie kwam door luisteren en kijken bij hem.

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.