stilstaan

Gepubliceerd op 6 oktober 2020 om 11:20

Van de week hoorde ik over een man die al zijn hele leven alleen leefde en erg op zichzelf was. Hij had altijd een goede baan gehad, zijn buren hadden geen last van hem, hoogstens dat hij de tuin zo nu en dan liet verwilderen.

De buren zagen hem weinig, alleen als hij een van de talloze pakjes kwam halen want zijn bel was al heel lang stuk dus hij nam ze vaak niet aan.

Hij was aardig, beleefd en verder was er niet zo heel veel over te vertellen. Tot de buurvrouw hoorde dat de man ernstig ziek was en hij eigenlijk thuis op zijn dood zat te wachten. Hij had geen behoefte aan pottenkijkers, dus er kwam ook niemand meer in zijn huis..Hij sprak laconiek over zijn dood en zat er eigenlijk gewoon op te wachten. Hij was eind 50.

De buurvrouw maakte zich zorgen omdat ze hem al een tijdje niet had gezien, alle gordijnen steeds dicht waren en wist dat hij ziek was. Buurvrouw was een liefdevol mens die geen ander toewenste om zo alleen op het einde te moeten wachten, laat staan dagen dood in je huis te liggen zonder dat iemand het weet. Zij vond dat hij waardiger was dan dat. En na een paar dagen aarzelen belde ze de politie.

De politie kwam en gelukkig deed de man open , maar het was wel heel duidelijk dat het erg slecht met hem ging. Boos op de buurvrouw vanwege haar bemoeienis, maar eigenlijk had hij daar al de kracht niet meer voor.

Door dit gebaar van de buurvrouw leek de man te beseffen dat hij niet alleen was, dat er blijkbaar iemand was die zijn leven de moeite waard vond want hij zocht contact met zijn familie, die van helemaal niets wist en zich over hem ontfermde.

De liefdevolle kijk op het leven van deze buurvrouw heeft deze man net het duwtje gegeven wat hij blijkbaar nodig had om hulp te vragen. Verder heeft deze buurvrouw niet veel met deze man te maken, maar dit heeft waarschijnlijk zijn leven veranderd. En al zijn het misschien maar een paar weken...het is wel veranderd.

En natuurlijk... te veel gebemoei wordt je gek van.  Zeker van je buren. En bemoeien is ook iets heel anders dan een lief gebaar van iemand die jou waardig vind.

Die lieve begripvolle blik van iemand anders op de begraafplaats waar je staat te huilen , een lieve opmerking als iemand anders net vanuit het niets jou heeft beledigd als je kind in de winkel de boel op stelten zet en je weet dat hij er nog wel even in blijft, het lachje dat je zomaar ineens van iemand krijgt die voorbij fietst...ik hou er van. Het maakt mijn hart warm, net als dit verhaal wat ik hoorde.

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.