Glans..

Gepubliceerd op 27 oktober 2020 om 11:46

Ik sprak van de week een vrouw die in haar 95 jarige leven al heel veel heeft gezien en meegemaakt.  De coronatijd maakt van haar een eenzaam mens want alle vele mensen die ze in haar leven om zich heen had verzameld houden nu uit liefde afstand van haar. In haar dorp is bijna 80% besmet door het virus en iedereen wil deze dame nog zo graag langer houden dat ze massaal wegblijven. En het helpt ook niet dat van het verpleeghuis waar zij woont ook maar 1  persoon per dag mag komen , de gezellige uurtjes bingo en andere activiteiten weer op nul staan en er eigenlijk aan de dame is gevraagd om zoveel mogelijk op haar kamer door te brengen.

Het is zwaar voor haar, al begrijpt ze het heel erg goed allemaal. Haar handen kunnen niet meer breien, haken of kantklossen zoals ze vroeger zo vaak deed. Haar ogen zien ook veel minder en van de tv moet ze niet veel hebben want dat is "koude drukte om niets". Ze zit de hele dag naar buiten te kijken en maakt zich vooral druk over de mensen die het niet zo goed meer allemaal begrijpen, die niet begrijpen waarom ze niet meer buiten mogen wandelen met vrijwilligers, waarom er niet meer mensen komen, waarom ze zowiezo opgesloten zitten op een PG afdeling, niet zelf meer mogen bepalen waar ze willen lopen. De mensen die door de schaarste in de zorg nu elke dag een ander vreemd gezicht zien en dat niet begrijpen.

Mw is zelf nog heel goed bij de tijd, heeft vroeger in de zorg gewerkt en ziet de druk toenemen.

En terwijl we praten over vroeger en nu durf ik te vragen waar zij nu de hele dag aan denkt, nu ze niet meer kan doen wat ze vroeger met zoveel liefde deed.

Ze kijkt me aan met haar lieve rimpelige gezicht en haar ogen gaan glimmen.

 

"Weet je wat ik doe de hele dag? ik haal mijn leven omhoog en ga delen poetsen tot het weer zijn oude glans heeft. Oude stoffige herinneringen die zo mooi zijn haal ik gedetailleerd naar boven en koester ze met warmte en de glimlach die ik toen had moeten voelen maar geen tijd voor had. pijnlijke dingen neem ik onder de loep  en kijk welke les ik daaruit heb gehaald of had kunnen halen. Ik haal er de stofdoek over en dan zie ik dat hoewel ik nu soms klaag er tijden zijn geweest waarin het veel zwaarder was. En dan kan ik berusten in het feit dat ik nu zo eenzaam ben."

Bijzondere vrouw. Ik vind haar knap en wijs maar ik hoop echt dat we binnenkort weer deze mensen een gezellige oude dag kunnen geven, en niet alleen in een klein kamertje zittend.Rotvirus.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.